Szczegóły

Kategoria: Historie niesamowite

Szczegóły

Kategoria: DEMONOLOGIA

Egzorcyzmy polegają na wypędzaniu duchów lub innych istot, zwykle uważanych za złe, z ciała człowieka. W zależności od tradycji egzorcyzmy wiążą się z przestrzeganiem formalnej, rytualnej procedury lub mają mniej oficjalny charakter. Osoba poddawana egzorcyzmom uważana jest za opętaną. 

Wzmianki na temat opętania i egzorcyzmów występują na całym świecie, w każdej większej tradycji religijnej i kulturowej. Popularność filmów poświęconych tej tematyce, sprawiła, że wielu ludzi ma podstawowe wyobrażenie o opętaniu i egzorcyzmach. Oprócz egzorcyzmów odprawianych dziś czasami w niektórych Kościołach chrześcijańskich, niektórzy przedstawiciele terapii alternatywnej - wysuwają poważne sugestie, zgodnie z którymi pewne osoby cierpiące na zaburzenia natury psychicznej są nękane przez duchy zmarłych albo demony. 

Termin egzorcyzm pochodzi z greckiego eksorkidzein, ,,zaklinać", i oznacza związanie przysięgą złego ducha i wezwanie przy tym jakieś silniejszej siły wyższej, by go pokonała - a nie samo ,,wypędzanie" ducha z osoby opętanej. Związanie przysięgą implikuje pewien rodzaj zobowiązania. Katolickie egzorcyzmy rozpoczynaja się słowami: ,,Adjure te, spiritus nequissme, per Deum omnipotentntem...". Co znaczy: ,,Zaklinam cię, najpodlejszy z duchów, w imię Boga wszechmogącego...".

Praktyka odprawiania egzorcyzmów jest bardzo stara i często spotykana. W społecznościach, w których panuje przekonanie, że duchy często ingerują w poczynania ludzi, egzorcyzmy stały się częścią życia codziennego. Egzorcyzmów mogą dokonywać księża, szamani, kapłani, rabini, lamowie, a także czarownice. 

Tradycyjnie egzorcyści wypowiadają modlitwy, zaklęcia, używają święconej wody, okadzają pomieszczenia oraz stosują specjalne mikstury o nieprzyjemnym zapachu. Równie skuteczny okazuje się także olejek z róży, ciemiernika i ruty, a także sól, która w średniowieczu uchodziła za symbol czystości duchowej, oraz wino, krew Chrystusa. 

Osoba opętana przez ducha często uskarża się na różnego rodzaju bóle, przeklina, wymiotuje, jej twarz wykrzywia się w grymasach, demony często przemawiają nieznanymi jej językami jak np. aramejskim. Osoba opętana często dostaję ponadludzką siłę. Nieznany jest fakt, że demony potrafią zawstydzić kapłana i na głos opowiedzieć jego skrywane grzechy. 

W tradycji chrześcijaństwa zachodniego brak jest sformalizowanych rytuałów dotyczących wypędzania ducha z określonych miejsc. Tymczasem w dawnych Chinach istniał złożony system rytuałów mających na celu oczyszczenie domostwa nawiedzanego przez złe duchy. Kapłani taoistyczni ustawiali ołtarz w pomieszczeniu, w którym najczęściej pojawiał się duch. Po zapaleniu kadzideł i cienkich świec kapłan wchodził do budynku ubrany w odświętny strój, trzymając w dłoni miecz służący do wypędzania duchów. Następnie trzymał ów miecz nad łożami domowników oraz w tych miejsach domu, które należało w pierwszej kolejności uwolnić od niepożądanych złych mocy. 

W ostatnich latach psychiatra Ralph Allison zauważył, że niektórzy z jego pacjentów, przede wszystkim ci cierpiący na rozdwojenie osobowości, wydawali się opętani przez złego ducha, oraz że do poprawy ich stanu zdrowia konieczne okazały się egzorcyzmy i terapia medyczna. 

Patrz też: symptomy zdemonizowania 

 

 

Szczegóły

Kategoria: Historie niesamowite

Synchronia 

W 1951r. psychiatra Carl Gustaw Jung opublikował prace pod tytułem: ,,Synchroniczność". Wysunął w niej teorie, zgodnie z którą niektóre tzw. zbiegi okoliczności są w istocie czymś wiecej, niż tylko dziełem przypadku. Doświadczywszy osobiście wielu takich pozornie znaczących przypadków, Jung wysunął teorię ,,synchronia" dla określenia zasady współwystępowania zjawisk. Zasada ta miała tłumaczyć ukryte związki pomiędzy zjawiskami z pozoru nie mającymi ze sobą nic wspólnego. 

Życie jak sztuka 

Twórcy zawsze stanowili dla świata źródło inspiracji. Znane są przypadki, gdy wpływ ten graniczył z proroctwem - zdarzało się bowiem, że dzieła sztuki ,,przepowiadały" zdarzenia, które później nastąpiły naprawdę. 

Historia jak z Titanica 

Do najbardziej niezwykłych należy historia powieści Morgana Robertsona: ,,Futility - The Wreck of the Titan" [,,Jałowość - katastroga Titana"]. Książka ta, opublikowana w 1898r., jest wiernym opisem katastrofy Titanica, która zdarzyła się dopiero 14 lat później. 

Opowiadanie Edgara Allana Poe 

Interesujący przypadek dotyczy Edgara Allana Poego. Jego opowiadanie: ,,Opowieści Artura Pyma", napisane w 1838 roku, mówiło o trzech rozbitkach, którzy zamordowali i zjedli chłopca okrętowego, Richarda Parkera. W 1884 roku w  czaspiśmie The Times ukazał się artykuł, opisujący podobną historię. Chłopiec okrętowy, który był ofiarą zdarzenia, nazywał się właśnie Richard Parker. 

Artur Clark i Odyseja kosmiczna 2001

Ziściło się na przykład wiele wizji autora z powieści: ,,Odyseja kosmiczna 2001" i filmu zrealizowanego na jego podstawie. Jeden z epizodów dotyczył pechowej misji księżycowej na statku Apollo 13 w 1970 roku. Jak na ironię, moduł dowodzenia na statku na cześć Clarke'a nazwano Odyssey. Na kilka chwil przed eksplozją zbiorników z tlenem załoga statku słuchała kompozycji Richarda Straussa: ,,Tako rzecze Zaratustra" - przewodniego motywu filmu: ,,Odyseja kosmiczna 2001". Katastrofa Apollo 13 nastąpiła w kulminacyjnym momencie tego właśnie utworu. Po eksplozji członek załogi John Swigart nadał do ośrodka sterującego komunikat: ,,Houston, mamy problem". W Oddysei 2001 komputer pokładowy HAL tymi słowami informuje załogę o usterkach. ,,Odyseja kosmiczna 2001" została wydana w 1968 roku. Katastrofa Apollo 13 miała miejsce w 1970 roku. 

Szczegóły

Kategoria: TEOLOGIA

Księgi żywota zawierają imiona wszystkich, którzy kiedykolwiek służyli Bogu. Jezus powiedział do apostołów:,,Radujcie się z tego, iż wasze imiona w niebie są zapisane" [Łk.10;20]. Apostoł Paweł mówi o swoich współpracownikach, że ich ,,imiona są w księdze żywota" [Filip 4;13]. 

W Apokalipsie czytamy, że tylko Ci będą mogli wejść do miasta Bożego, których imiona zapisane są w ,,księdze żywota Baranka" [Obj.21;27]. Przed Bogiem została zapisana księga pamiątkowa, w niej zanotowane są dobre uczynki tych, którzy ..boją się Pana i czczą jego imię". 

W niebie zarejestrowane są słowa wiary i czyny miłosierdzia. Nehemiasz miał to na myśli pisząc: ,,Zachowuj to, mój Boże, w pamięci ku mojemu dobru i nie wymaż moich dobrych uczynków, jakie spełniam dla domu mojego Boga" [Neh.13;14]. 

W księdze zapisany jest każdy miłosierny czyn. W niej zapisana jest również każda odparta pokusa, każde zwyciężone zło oraz każde  cierpienie i ból znoszone dla Chrystusa. Psalmista mówi: ,,Tyś policzył dni mojej tułaczki, zebrałeś moje łzy w bukłak swój. Czyż nie zapisane są w księdze Twojej". [Ps.56;9]. 

W niebie zanotowane są także ludzkie grzechy: ,,Bóg bowiem odbędzie sąd nad każdym czynem, nad każdą rzeczą tajną czy dobrą czy złą". [Kazn.12;14]. 

Szczegóły

Kategoria: ŻYCIE CODZIENNE W CZASACH JEZUSA

Dzisiejsze rozrywki były nie do pomyślenia dla Żydów. Żydowi nigdy by nie przyszło do głowy ruszyć w drogę dla odbycia wycieczki lub w celach turystycznych. Wędkarz dla Żyda byłby człowiekiem niespełna rozumu. Rybołówstwo było ciężką pracą, a nie wypoczynkiem. 

Dzieci grały w gry polegające na zarzuceniu pierścieni na słupek lub bawiły się piłką. Dorośli grali w kości, kostkami zrobionymi ze szkła, kości słoniowej lub metalu. Jedną z popularnych gier była również gra na planszy, podzielonej na 24 pola 12 liniami równoległymi i jedną linią poprzeczną. Grano także w piłkę, czasem w drużynach, piłkami napełnionymi powietrzem lub wypchanymi puchem. Znany był też rodzaj siatkówki, polegający na rzucaniu piłki w górę, którą gracze stojący w pobliżu próbowali złapać. 

Inne gry urządzane na świeżym powietrzu, zdają się bardziej przypominać sport. Zgodnie z tym, co wiemy z Biblii, Izraelici zawsze lubili zapasy i walki podobne do tej, jaką Filistyn stoczył ze sługami króla Saula. Strzelali również do celu strzałami lub z procy. 

Pewne jest, że Izrael z odrazą odrzucił obrzydliwe i oburzające widowiska, którymi rozkoszowały się tłumy rzymskie: walki gladiatorów, kończące się z reguły śmiercią człowieka, publiczne egzekucje skazańców, ginących w męczarniach lub od kłów dzikich zwierząt. 

Szczegóły

Kategoria: Historie niesamowite

Szczegóły

Kategoria: ŻYCIE CODZIENNE W CZASACH JEZUSA

Nauczanie było jednym z najważnieszych obowiązków ojca w stosunku do syna i początkowo właśnie  ojciec był nauczycielem swojego dziecka. W I w. przed Chrystusem król Aleksander Janneusz zgodnie z Talmudem Jerozolimskim założył szkoły, przeznaczone do kształcenia chłopców. Celem tej edukacji nie było jednak zapoznanie ze statusem społecznym czy zawodem, ale raczej uczenie Tory, połączone z wpajaniem właściwego moralnego zachowania. Obowiązek nauczenia syna zawodu spoczywał bowiem nadal na ojcu. 

Dzieci od 5 roku życia uczyły się czytać Torę. Kiedy miały 10 lat zaczynały studiować. Prawo ustne, komentarze mędrców do różnego rodzaju tekstów biblijnych. Ponieważ były to czasy przed wprowadzeniem samogłosek w języku hebrajskim, uczniowie musieli słuchać uważnie swoich nauczycieli, aby uchwycić właściwą wymowę każdego słowa. 

Szkoły mieściły się często w głównym pomieszczeniu synagogi, gdzie stały drewniane ławki, które łatwo było usunąć, kiedy nie było lekcji. Nauka zaczynała się wcześnie rano i trwała do wieczora z przerwą po południu. Zajęcia były prowadzone każdego dnia tygodnia, łącznie z wiglilią szabatu i w sam szabat. Jeśli w klasie było więcej niż 25 uczniów, nauczycielowi przysługiwał asystent. 

Dziewczęta zwykle nie chodziły do szkoły. Mimo iż uważano, że wielka jest ich przyszła rola w kształceniu własnych dzieci, to jednak pobierały jedynie naukę w domu od matki. 

Nauczyciele podobnie jak inne osoby w służbie społeczeństwa, nie brali pieniędzy za swoją pracę. Rodzice wynagradzali nauczycieli indywiduwalnie, a koszt nauki biednych dzieci pokrywano z funduszy publicznych. 

Szczegóły

Kategoria: Historie niesamowite

• Dnia 19 sierpnia 1620r. po srogich torturach ścięto a następnie spalono w Szczecinie zakonnicę z Marienfleis, która jakoby przez odmawianie 109 Psalmu spowodowała śmierć księcia pomorskiego Filipa II. 
• Wedle opinii fakultetu prawnego w Frankfurcie nad Odrą 1687roku, sądzono, torturowano i spalono małą dziewczynkę, oskarżoną i przekonaną o wydawanie na świat małych jaszczurek. Czarownica tak przewrotna nie powinna żyć na świecie. 
• W 1530r. Rada m. Gdańska ukarała siedmiu kupców oraz siedem kobiet nierządnych wystawieniem u pręgierza, chłostą a następnie wyświęceniem z miasta i wygnaniem dożywrotnim. Oskarżonym dowiedziono, że w towarzystwie wzmiankowanych kobiet w pewnym domu wykonywali taniec całkiem obnażeni. Taniec ten zwali oni tańcem Adama i Ewy. Dom, w którym to wesoła ta zabawa miała miejsce, Rada m. Gdańska poleciła zrównać z ziemią. 

Szczegóły

Kategoria: ŚMIERĆ

Eutanazję stosowaną już w starożytnej Grecji - Spartanie porzucali chore noworodki na zboczu góry Tajgetos. W Japonii starcy powyżej 70 roku życia, gdy urodziło się dziecko, udawali się na górę Narayama, by tam umrzeć. Fryderyk Nietzsche domagał się uśmiercania ludzi, którzy ,,nieprzyzwoicie długo żyją, nikczemnie wegetują, zatraciwszy poczucie przyzwoitości". Na początku XX wieku profesorowie Karl Binding i Alfred Hoche uznali, że mogą zabijać nieuleczalnie chorych na ich prośbę oraz znajdujących się w śpiączce i psychicznie chorych bez ich zgody. 

Ostatnio wiele osób przytacza argumenty, że są za tym, aby skrócić życie osobom ciężko chorym. Streszczają się one w tym, że przecież znacznie humanitarniej uwolnić nieuleczalnie chorego, cierpiącego nieznośne męki, od cierpień za pomocą szybkiego środka uśmierzającego - jeśli tylko sam sobie tego życzy.

,,Dlaczego mamy być bardziej ludzkimi dla naszych zwierząt, niż dla samych ludzi ?"

W życiu człowieka istnieję jeszcze tylko jeden czynnik, którego nie mają zwierzęta. Człowiek jest obdarzony wolną wolą i odpowiada za swoje czyny. Według mędrców człowiek często cierpi na wskutek popełnionych błędów i u niego postęp polega na zrozumieniu, że cierpienie jest tylko reakcją jego własnych czynów. Usuwając ból, nim lekcję całkiem ,,odrobi", zatraca się sens życia. A jest nim wychowanie i duchowy wzrost człowieka poprzez doświadczenia. Usuwając cierpienia przemocą z życia, wrócą one kiedy indziej. Nie jest to ,,kara za grzechy", lecz działanie wyrównujące prawo ogólnej harmonii, którego przekroczenie świadome, czy nieświadome odbija się na nas samych. 

Do tego można dodać, że przy obecnym naszym rozwoju nawet obawa przed śmiercią ma swoje zadanie i znaczenie. Już Sokrates wskazał na to, że obawa przed śmiercią została człowiekowi wszczepiona w tym celu, by odwieść go od targnięcia się na swoje życie. 

 

  

 

Szczegóły

Kategoria: SEN

Spanie na boku 

W pozycji płodu kładą się osoby lękliwe, zamknięte w sobie i porzebujące wsparcia. Najkorzystniejsza jest pozycja półpłodowa z wyprostowaną sylwetką i lekko zgiętymi kolanami. Tak śpią ludzie zrównoważeni o dużych zdolnościach przystowawczych. 

Spanie na brzuchu

Na brzuchu przesypiają osoby mające skłonność do kontrolowania swego otoczenia, do czego są im potrzebne bliskie kontakty z ludźmi. Uporządkowanie daje im poczucie bezpieczeństwa. 

Wystawione nogi 

Nogi wystawione poza łóżko świadczą o pragnieniu zmiany, skrzyżowanie o zahamowaniach w kontaktach z innymi ludźmi, zgięte w kolanach i wysunięte do przodu o agresji. 

Ręce 

Ręce jakby obejmujące - charakterystyczne dla zakochanych, zacisnięte w pięści świadczyć mogą o skłonnościach do agresji, chwytające się części łóżka - szukanie oparcia u innych, ułożone przeciwstawnie jedna do drugiej sygnalizują wewnętrzne rozterki. 

Pozycja przyjmowana przez parę zdradza charakter łączącego ich uczucia. Najpopularniejsza jest pozycja o nazwie łyżeczki. Jeżeli z tyłu leży mężczyzna, wskazuje to na jego dominację w związku, gdy zaś kobieta - jej kierownictwo, zaangażowanie i opiekuńczość. Najbardziej intymną jest pozycja zwana uściski. Partnerzy leżą naprzeciwko siebie, każdy na innym boku, zwróceni twarzami do siebie i mają splecione nogi. Tak śpią pary, złączone głębokim uczuciem.