- Szczegóły
- Kategoria: WIERZENIA I OBRZĘDY
Czy ludzie oglądali dinozaury ?
Mozaika z Palestriny pokazuje Nil od Etiopii aż do ujścia w Morzu Śródziemnym. Ma wymiary 5.85 ? 4,31 metra, a jej autorstwo przypisuje się artyście Demetriuszowi Topografowi z Aleksandrii, który żył w II wieku przed naszą erą. To piękne dzieło pierwotnie znajdowało się w pałacu rzymskim dowódcy Lucjusza Korneliusza Sulli, w miasteczku obecnie zwanym Palestrina. Obecnie znajduje się w pałacu Barberinich w Rzymie. Mozaika przedstawia bardzo realistycznie wiele afrykańskich zwierząt, na przykład krokodyla, czy hipopotama, podając ich nazwy w języku greckim. Jedna ze scen w jej górnej części wyobraża trzech etiopskich wojowników atakujących nieznane zwierzę nad brzegiem wody. Grecki podpis identyfikuje go jako krokodyloparda. Zwierzę posiada paszczę jaszczura i przypomina niektóre dinozaury.
Stegozaur z Kambodży
Narożnik świątyni Khmerów w Angor zdobią ronda z różnymi wyobrażeniami. Wśród nich jest podobizna stegozaura. Skąd artysta wiedział jak wyglądały stegozaury, skoro pierwsze skamieniałości tych zwierząt odkryto dopiero pod koniec XIX wieku ? Świątynie Rajaviahara, obecnie Ta Prom datuje się na XII wiek. Stegozaury osiągały 9 metrów długości, 4 metry wysokości i około 3 ton wagi. Wzdłuż grzbietu miał imponujące płyty kostne, sięgające metra wysokości.
Patrz też : smoki i dinozaury smoki w mitach i historycznych zapisach
- Szczegóły
- Kategoria: ŻYCIE CODZIENNE W CZASACH JEZUSA
W zamierzchłych czasach, gdy lud pracował w pocie czoła dla faraona, zanim go Mojżesz wyzwolił, codzienną odzieżą była prawdopodobnie przepaska, wyglądająca tak, jak widzimy to na różnych dokumentach archeologicznych z Mezopotamii i Egiptu. W Izraelu za czasów Chrystusa pozostała pamiątka po dawnej przepasce: był to saq. Uszyty z płótna, był saq spodnim odzieniem ludzi z gminu, prawdopodobnie tą częścią odzieży, którą Chrystus zatrzymał na sobie, gdy - jak sługa - umywał nogi swoim uczniom. Natomiast saq uszyty z bardzo prostackiego materiału, prawdziwego ,,płótna workowego", mężczyźni i kobiety przepasywali wokół bioder w dniach żałoby i pokuty.
Od pradawnych czasów używano również tuniki i płaszcza. W czasach Chrystusa obie te części odzieży były w powszechnym użyciu. Wielokroć jest o nich mowa w Ewangeliach. Tunika - szaluk - musiała być dość podobna do greckiego chitonu, była dłuższa i sięgała poza kolana. U dołu ich chwiały się rytualne frędzle, zazwyczaj koloru błękitnego z odcieniem fioletowym. Podczas uroczystości noszono tuniki jedwabne, haftowane lub ozdobione barwnymi taśmami. Przeważnie tuniki bywały krojone i szyte, jednak najbardziej ceniono tuniki wełniane, tkane bez szwu.
Talit - płaszcz, odgrywał podwójną rolę: naszego garnituru oraz palta. Była to część odzieży tak niezbędna, że Prawo żądało, aby wierzyciel, który wziął płaszcz dłużnika w zastaw, oddał go właścicielowi przed nadejściem wieczoru. Służył on również za strój uroczysty, bez niego nie wypadało stanąć przed przełożonym ani udać się do Świątyni. Nie przeszkadzało to jednak używać go do przeróżnych celów: jako kołdry lub posłania podczas nocy spędzonej pod gołym niebiem, a nawet zamiast dywanu rozpościeranego na ziemi na przyjęcie jakiej znakomitej osobistości. Niektóre płaszcze sporządzane były z prostego kawałka materiału z wycięciem na głowę, inne z dwóch zeszytych razem koców.
Do obszernej i powiewnej tuniki potrzebny był pasek. Były różne pasy: zwykłe sznury dla surowych pustelników i proroków, skórzane dla żołnierzy i robotników. Gdy ktoś chciał dać kobiecie piękny prezent, ofiarowywał jej pas.
Pod wpływem obcej mody weszły w użycie inne części odzieży. Dawniej znano ,,koszulę kananejską", taką jak w opowieści o trzydziestu sukniach obiecanych przez Samsona. Była to wytworana szata, którą prawdopodobnie wkładano na uczty. W czasach Chrystusa bogacze nosili pod odzieżą koszule z cienkiego płótna, ale moda rzymska, nawiązująca do mody odległego Kanaanu.
Odzież kobiet różniła się prawdopodobnie od męskiej delikatniejszym gatunkiem materiałów, a także dostojniejszym i luźniejszym krojem. Niewiasty nosiły również wstążki jedwabne i wełniane, szale, które wiązały sobie na ramionach, ,,sznury plecione" i wiele innych ozdób. Wiele kobiet przyjęło tak lubianą w Aleksandrii plisowaną szatę z rękawami lub himation - płaszcz pięknie drapowany na ciele, którego połę zarzucało się na głowę.
Noszono także wiele ozdób i klejnotów. Ze złota i srebra. Prawo zabraniało na kaleczenie sobie ciała, nie zezwalało na przekłuwanie sobie nosa, czy uszu. Pierścienie noszono na rękach i nogach. Z okazji przyjęć kobiety chętnie nakładały na głowę diadem.
Buty codzienne szyto ze skóry wielbłądziej, delikatniejsze ze skóry szakala lub hieny. Podeszwa rzadko była skórzana - przeważnie z kory palmowej lub trzciny.
- Szczegóły
- Kategoria: Historie niesamowite
Takie historie zdarzają się częściej niż mamy o tym wyobrażenie.
Czytaj też : zjawiska parapsychiczne w snach
- Szczegóły
- Kategoria: NOWY PORZĄDEK ŚWIATA
Christian Rosenkreutz urodził się w 1378 roku w rodzinie rycerskiej. Otrzymał staranne wychowanie, na jakie pozwalał poziom ówczesnej kultury europejskiej. Wyruszył w podróż na Wschód. Dotarł do Ziemi Świętej, a następnie kontynuował podróże po krajach muzułamańskich. Był w Syrii, Egipcie i Mezopotamii. Przez Persję dotarł do Indii, gdzie zetknął się z kulturą bramińską. Podczas wszystkich tych wędrówek Rosenkreutz poznawał języki ludzi Wschodu, zapomniane rodzaje pisma i tradycję odmienną od europejskiej. W ciągu długich lat włóczęgi zawarł znajomość z wieloma muzułmańskimi pustelnikami z zakonu sufich, którzy uznali go za godnego wtajemniczenia. Otrzymał od nich w darze liczne traktaty ezoteryczne, które zabrał ze sobą. Od egipskich magów i alchemików nauczył się tajników alchemii pochodzących od Hermesa Trismegistosa. Żydowscy kabaliści zaznajomili go z wiedzą ezoteryczną zawartą w ,,Zoharze". Do Europy powrócił w I połowie XV wieku i założył uniwersalne stowarzyszenie uczonych oddanych naukom hermetycznym.
Nie są znane żadne wiarygodne przekazy, czy Christian Rosenkreutz żył naprawdę, czy też jest postaciom fikcyjną. Badacze zwrócili uwagę na duże podobieństwo losów Rosenkreutza do życia znanego maga, lekarza i alchemika Agrippy von Nettesheima. Ten znany europejski okultysta, autor traktatu: ,, O tajemnej filozofii" żyjący w latach 1486 - 1535, przemierzał Europę, by założyć stowarzyszenie ezoteryczne. Dążeniem bractwa miała być transmutacja świata ludzi za pomocą magii naturalnej.
Niezależnie od tego, czy historia o Rosenkreutzu była prawdziwa, czy nie po jej ogłoszeniu drukiem nagle okazało się, że w całej Europie aż roi się od różokrzyżowców. Wielu wykształconych ludzi otwarcie przedstawiało się jako członkowie bractwa. Ruch bardzo szybko rozwinął się w Niemczech, gdzie przybierał często antykatolickie oblicze. Z terenów Rzeszy moda na bycie różokrzyżowcem przedostała się do Francji, Anglii i Skandynawii.
Alchemiczna ilustracja symbolizująca Doskonałe Słońce - Kamień Filozoficzny, który był końcowym efektem Wielkiego Dzieła. Różokrzyżowcy uważali go za klucz do poznania tajemnic świata.
Góra Adeptów to alegoryczny obraz drogi, jaką musiał pokonać człowiek nieoświecony (symbolizowany przez postać z opaską na oczach). Na szczycie wędrówki różokrzyżowej czekało oświecenie i władza nad stworzeniem.
Patrz też : Alchemia