- Szczegóły
- Kategoria: WIERZENIA I OBRZĘDY
Adwentyzm
Główna doktryna ruchu adwentystycznego głosi rychłe powtórne przyjście Chrystusa. Współczesny adwentyzm rozwinął się w północno-wschodniej części Stanów Zjednoczonych na początku XIX w. z nauk wygłaszanych w kazaniach przez Williama Millera (1782-1849), który na podstawie drobiazgowych badań proroctw Daniela oraz Apokalipsy przepowiedział, iż drugie przyjście Chrystusa nastąpi 21 marca 1844 roku (później zaś 22 października 1844). Kiedy przepowiednia Millera się nie spełniła, wielu jego zwolenników doznało zawodu i opuściło go.
- Szczegóły
- Kategoria: DEMONOLOGIA
Elektroniczne zjawiska głosowe
W kontekście badań nad życiem po śmierci termin "elektroniczne zjawiska głosowe" odnosi się do głosów zmarłych nagranych na taśmę dźwiękową. EVP bywa także nazywane ,,głosami Raudivego" od nazwiska badaczy EVP Konstantina Raudivego. Podobnie jak w przypadku innych zjawisk związanych z badaniami możliwości życia po śmierci, zjawiska głosowe z tamtego świata wywołują wiele kontrowersji. Badacze EVP są przekonani, że uwieczniają na taśmie magnetofonowej głosy zmarłych, a czasami także istot pozaziemskich. Natomiast sceptycy twierdzą, że ,,głosy duchów" zarejestrowane na taśmie są albo wynikiem odbierania programów radiowych i telewizyjnych oraz rozmów prowadzonych za pośrednictwem radia CB, albo nakładania na siebie przypadkowych sygnałów radiowych, wywołanego przez różnego rodzaju zjawiska atmosferyczne.
EVP jest interesującą innowacją na polu badań stawiających sobie za cel nawiązanie kontaktu z bezcielesnymi istotami z zaświatów. Pionierzy badań nad elektrycznością, tacy jak Thomas Edison, utrzymywali, że skonstruowanie elektronicznego urządzenia umożliwiającego komunikację ze zmarłymi powinno być możliwe. Edison pracował nawet nad takim urządzeniem, o czym donosił ,,Scientific American" w październiku 1920 roku. Nie udało mu się jednak ukończyć swojej maszyny EVP przed śmiercią, która nastąpiła dziesięć lat później. Następnie cała sprawa ucichła aż do 1956 r., kiedy to medium Atilla von Sealey nawiązywał współpracę z naukowcami w celu zarejestrowania na taśmie magnetofonowej głosów duchów. Von Sealey twierdził, że w 1928 r. zaczął słyszeć w swoim pobliżu cichy głos. Sądził, że był to głos jego zmarłego syna, Edisona. W wyniku eksperymentów na taśmie uwieczniono coś, co przypominało ludzkie głosy, gwizdy i stuki.
Czytaj więcej: Elektroniczne zjawiska głosowe (głosy Raudivego)
- Szczegóły
- Kategoria: WIERZENIA I OBRZĘDY
Nowa religia UF0
Wzrost zainteresowania ufo i rozwój mitologii otaczającej to zjawisko sprawiły, że wielu doszło do wniosku, że można by to nazwać narodzinami nowej religii. Jeżeli weźmiemy pod uwagę, że wiele osób wierzy, że w latających talerzach przebywają ,,nadludzkie istoty" spoza Ziemi, można uznać, że ich wizerunek stanowi współczesną metaforę Boga.
Od tysięcy lat tajemnicze światła pojawiające się na niebie były obiektem religijnej czci w różnych kulturach. Obecnie kiedy na Zachodzie obserwuje się stopniowe zanikanie tradycyjnych religii, wiele osób zaczyna przypisywać atrybuty boskości obiektom określanym jako ufo. Podobnie jak greccy bogowie starożytności - ,,zstępujący z nieba", tajemnicze świetliste obiekty są zdaniem niektórych zwiastunem powstania nowej masowej religii.
- Szczegóły
- Kategoria: WIERZENIA I OBRZĘDY
Dusza - koncepcja duszy w różnych religiach świata
W wielu różnych tradycjach religijnych spotykamy koncepcje, według której jeden lub kilka aspektów człowieka posiada zdolność istnienia także po śmierci ciała. Na Zachodzie ów aspekt przyjął nazwę dusza. W zależności od danej epoki oraz kultury idea duszy przybierała różne formy.
W małych społecznościach plemiennych panuje często przekonanie, że człowiek posiada szereg dusz, z których przynajmniej jedna ma związek z siłami witalnymi w przyrodzie i z tego powodu ginie wraz z ciałem. Mimo, że specyficzna charakterystyka owych dusz zmienia się w zależności od danej grupy etnicznej oraz obszaru geograficznego, ogólnie rzecz biorąc duszę utożsamia się z zasadą witalną danej osoby, świadomością, duchem, cieniem lub ego. Często uważa się, że dusza, która trwa nadal o śmierci ciała, uwolni się od niego także podczas marzeń sennych oraz w stanach ekstazy.
W starożytnej Mezopotamii koncepcja świata podziemnego, zwanego Domem Prochu, odzwierciedlała pesymistyczną wizję śmierci jako ostatecznego kresu wszystkiego - nicość, w której nie mogła przetrwać ludzka świadomość. Wierzono, że dusza ludzka znika raz na zawsze bez nadziei powrotu, wiodąc całkowicie pozbawiony znaczenia żywot w zaświatach.
W starożytnym Egipcie wyróżniano cztery rodzaje dusz:
- Ka, kojarzona zazwyczaj z siłą witalną, umożliwiająca czynienie rzeczy boskich, królewskich lub ludzkich, w zależności od statusu danego osobnika.
- Ba, przedstawiana zazwyczaj jako ptak z ludzką głową, symbolizująca dynamiczną siłę, umożliwiająca zmarłemu podróż do nieba lub znalezienie pożywienia.
- Ach, przedstawiana jako ibis z czubem, symbolizująca chlubny status zdobyty przez człowieka po śmierci.
- Ab, stanowiąca świadomość lub centrum wartości etycznych i sądów moralnych, przedstawiana zwykle jako ludzkie serce, które podczas sądu nad umarłym umieszczano na szali wagi, podczas gdy na drugim kładziono pióro. Jeśli ab było czyste, jednoczyło się z Ozyrysem, jeśli zaś było zbrukane grzechami, spotykała je kara.
Ryty pogrzebowe i kult zmarłych nigdy nie odgrywały znaczącej roli w religii starożytnej Grecji. We wczesnej fazie rozwoju greckiej cywilizacji, w okresie, w którym powstawały poematy Homera, dusze danej osoby reprezentowały różnego rodzaju ludzkie cechy. Thymos uważano za siedzibę uczuć, nous była rozumem, a psyche (od którego to wyrazu pochodzą takie słowa jak psychologia czy psychiatria) była ośrodkiem świadomości. Wierzono, że po śmierci thymos i nous przestają istnieć, gdy tymczasem psyche błąkała się po świecie (jeśli zwłoki nie zostały pochowane) lub udaje się do świata podziemnego zwanego Hadesem.
W odróżnieniu od tych koncepcji pitagoryzm postulował, że dusza (psyche) wędrowała z wcielenia na wcielenie - nie tylko w formie ludzkiej, lecz także w formie jakiejkolwiek żywej istoty, nawet zwierzęcej - uczestnicząc w procesie metempsychozy (reikarnacja). W okresie hellenistycznym, epoce charakteryzującej się synkretyzmem religijnym, idee dotyczące życia pozagrobowego znalazły swój najpełniejszy wyraz w religiach misteryjnych, które łączyły w sobie elementy zaczerpnięte z kultów Izydy, Dionizosa i Sabazjosa, a także orfizmu i mitraizmu. Psyche, termin używany przez greckich filozofów na oznaczenie wiecznej duszy, został ostatecznie zastąpiony w hellenistycznym judaizmie i wczesnym chrześcijaństwie przez pneuma, wyraz oznaczający pierwotnie oddech, który zaczęto stosować na określenie eschatologicznej duszy.
- Szczegóły
- Kategoria: WIERZENIA I OBRZĘDY
Sąd umarłych
Przekonanie, że los dobrych i złych ludzi po śmierci jest całkowicie odmienny, istnieje nie we wszystkich kulturach. Z kolei w tradycjach, w których tego rodzaju rozróżnienie występuje, mechanizm, za sprawą którego dobre dusze trafiają do krainy szczęśliwości, złe zaś do krainy cierpienia, funkcjonuje na różne sposoby. Czasami podział następuje automatycznie, jak na przykład w tradycjach południowej Azji, w których nagromadzono za życia karma decyduje, o tym, czy dusza zmarłego inkarnuje się po raz kolejny w sprzyjających, czy też niesprzyjających okolicznościach, Podobnie religijna koncepcja metempsychozym czyli wędrówki dusz, o której jest mowa zarówno w naukach pitagorejczyków, jak i w starożytnych pismach druidów oraz w literaturze irlandzkiej na bliskie związki z wiarą w nieśmiertelność, a także zakłada pośrednio istnienie sądu nad duszami, którego wyniki decydują o ich przyszłym losie.
- Szczegóły
- Kategoria: WIERZENIA I OBRZĘDY
Apokalipsa
Termin ,,apokalipsa" z greckiego apokalypsis, ,,objawienie" - odnosił się pierwotnie do gatunku literackiego obejmującego swoim zasięgiem tajemnicze objawienia udzielane bądź objaśniane przed nadnaturalne postacie jak anioły. Literatura apokaliptyczna podejmuje tematy eschatologicznem w tym także Sądu Ostatecznego żywych i umarłych. Ponieważ w pismach apokaliptycznych często jest mowa o kosmicznym katataliźmie, termin ,,apokalipsa" zaczęto z czasem używać także w znaczeniu totalnej katastrofy.
- Szczegóły
- Kategoria: WIERZENIA I OBRZĘDY
Zwyczaje religijne Cyganów
W religijności Cyganów zaznacza się niezwykła łatwość adaptacji - zmieniając kraj pobytu, zmieniali religię. Strategia przechodzenia na religię panującą w danym kraju pozwalała uniknąć im miana heretyków, chroniła przed prześladowaniem. Religijna przeszłość dawnych Romów jest do dziś wielką niewiadomą. Przez wieki ze względu na stosowane przez nich strategie przystosowawcze przypisywano im areligijność. Dopiero na przełomie XIX i XX wieku badacze kultury cygańskiej odkryli, że istnieję w niej sfera sacrum. Dostrzegli w praktykach religijnych Cyganów ślady animizmu, polidemonizmu i szamanizmu. Zauważyli, że całość jest przesycona praktykami magiczno - religijnymi.
- Szczegóły
- Kategoria: SEN
Higiena snu
Sen jest zjawiskiem dość ważnym w życiu ludzkim. Spędzamy w stanie snu co najmniej jedną trzecią część naszego życia i w stanie tym wkraczamy w sfery odmienne od strefy fizycznej i czerpiemy w tych sferach energię, potrzebną do utrzymania organizmu przy życiu. Warto się nad tym zastanowić, jak należy spać, by sen był naprawdę pożyteczny i korzystny dla organizmu.
- Szczegóły
- Kategoria: Proroctwa i przepowiednie
Edgar Cayce
Edgar Cayce (1877 - 1945) był amerykańskim jasnowidzem, najbardziej znanym z wypowiedzi na temat uzdrawiania i reikarnacji. Urodził się w pobliżu Hopkinsville w stanie Kentucky w rodzinie Lesliego B. Cayce'a biznesmena i hodowcy tytoniu, oraz Carrie Elizabeth Cayce. Edgar wychował się w duchu chrześcijańskim (należał do ugrupowania Uczniowie Chrystusa), później zaś nauczał w szkółce niedzielnej. Ostatecznie porzucił jednak szkołę i został praktykantem w zakładzie fotograficznym, a potem pracował zawodowo jako fotograf. W 1903 r. ożenił się z Gertrudą Evans, z którą miał dwóch synów.
W 1900 r. Cayce nabawił się ciężkiego zapalenia krtani. Podupawszy na zdrowiu - według jednej z wersji zwrócił się o pomoc do znajomego hipnotyzera. Będąc w transie, Cayce poznał przyczyny swojej choroby oraz odkrył sposób jej wyleczenia. W jakiś czas po tym doświadczeniu, zaczął wprowadzać się w trans hipnotyczny i ,,odczytywać" dolegliwości innych, dzięki czemu jego sława jako uzdrowiciela rosła.
- Szczegóły
- Kategoria: Proroctwa i przepowiednie
Weronika Lucken
Urodzona w 1918 r. amerykanka zalicza się do najbardziej znanych na świecie jasnowidzów i mediów XX wieku. Mimo kontynuowania swoich mediumicznych praktyk i doświadczeń pozostała gorliwą katoliczką. Dzięki trafności swoich przepowiedni już w młodym wieku zyskała popularność i to wśród amerykańskich elit politycznych i gospodarczych. Znane są jej przepowiednie dla prezydenta Rooseuelta, o podziale Indii w 1947 r., o śmierci Mahatmy Ghandiego zwycięstwie komunistów w Chinach, zamachu na prezydenta Johna Kennedyego, katastrofie samolotu, w której zginął Sekretarz Generalny ONZ Dag Hammarskjoeld i wiele innych. Weronika Lucken była największą współczesną mistyczką amerykańską. Mieszkała w nowojorskim Bayside. Jej wizje przez znaczną część społeczeństwa, w tym również przez licznych księży katolickich, uznawane były za autentyczne.