
Według legend dostojne jednorożce żyją w głębokich lasach, które jednocześnie chronią. Wyglądem przypominają konia albo antylopę, mają białą sierść, złotą grzywę, a na środku czoła długi, spiralnie kręcony róg. Temu przypisuje się magiczne zdolności. Od dawna wierzono, że czyszczą wodę i unieszkodliwiają trucizny. W Korei Północnej kilka lat temu ogłoszono, że odnaleźli schronienie jednorożca. ,,Znaleźliśmy prawdziwy dom jednorożca. Na zwierzęciu jeździł władca TONGMYONG (58 - 19 p.n.e), założyciel królestwa, które rządziło terytorium Chin i Półwyspu Koreańskiego od III w. p.n.e. do VII w.n.e

Obchodzony jako święto, dzień 10 tiszri w kalendarzu hebrajskim jest dniem pokuty i postu. W Polsce znany jest pod nazwą Sądny Dzień. Zwyczaj obchodzenia w tym dniu pokuty i pojednania przyjął się po niewoli babilońskiej. Połączono w nim ideę modlitwy o przebaczenie ludzkich grzechów oraz obrzędy oczyszczenia świątyni.
W czasach Drugiej Świątyni wytworzył się bogaty ceremoniał. Arcykapłan trzykrotnie wyznawał grzechy: za siebie, za kapłanów i za cały lud. Odziany w białe, lniane szaty, wchodził jedynie raz w roku do miejsca najświętszego w świątyni i po okadzeniu skrapiał je krwią młodego cielca ofiarowanego za kapłanów.

Historia Mitry sięga nawet XIII wieku p.n.e, kiedy powstawał irański zaratuszitrianizm, kult solarnego bóstwa, znalazł swój początek już w XIV wieku p.n.e na ziemiach Azji Mniejszej. Kult Mitry największy prym wiedzie w czasie panowania cesarza rzymskiego Kommodusa (180 - 192 n.e).

Mitra wyglądał dość specyficznie. Mitra nosi spodnie, tunikę, płaszcz i na głowie czapkę frygijską. Mitra to młodzieniec pełen wigoru i sprytu, zabijający byka. Pozbawienie tego potężnego zwierzęcia życia oznacza pokonanie zła, a krew spływająca na ziemię - symbolizuję wegetację, powrót do życia. Inne malowidła ścienne przedstawiają Mitrę z jajkiem w ręce. Jajko symoblizuję odrodzenie i powrót do życia.

Spór o duszę zwierzęcą sięga w daleką starożytność. Pitagoryjczycy i Atomości mieli wysokie pojęcie o psychicznych zdolnościach zwierząt. Plutarach bronił tezy, że u zwierząt zachodzą procesy myślowe i uczuciowe, podobne do ludzi. Perypatetycy i Stoicy stanęli na odmiennym stanowisku, odmawiając zwierzętom wszelkiej zdolności myślenia a przyznając im tylko ślepe popędy. Pogląd ten z czasem ogólnie przyjęto; został on również zaakceptowany przez system naukowy kościoła chrześcijańskiego. W czasach Odrodzenia zaczęto się znowu zajmować dziełami starożytnych pisarzy, wystąpiła ponowna rozbieżność zapatrywań w tej kwestii i od tego czasu kwestia myślenia u zwierząt znajdowała wciąż swoich obrońców; wielu przyrodników i filozofów 18 wieku starało się uwydatnić zdolności duchowe zwierząt, a obecnie już i nowoczesna nauka przyznaje im obok wrodzonych instynktów także pewien stopień bardzo prymitywnego rozumu.

Legenda mówi, że ten kto zdobędzie włócznię, którą rzymski setnik przebił bok ukrzyżowanego Jezusa, obdarzony zostanie wyjątkową mocą. Wierzył w to również Adolf Hitler, który dzięki włóczni przeznaczenia pragnął zdobyć władzę nad światem.
Historia włóczni przeznaczenia zaczęła się prawie dwa tysiące lat temu, na wzgórzu Golgota w pobliżu Jerozolimy. Ukrzyżowany tam został Jezus Nazareńczyk, mówca, cudotwórca i przywódca religijny. Wyznawcy Jezusa uważali go za długo oczekiwanego Zbawiciela. Inni widzieli w nim tylko buntownika i zagrożenie dla władzy świeckiej i religijnej.


Stojący na straży piramid w Gizie Sfinks od wieków nie przestaje być przedmiotem fascynacji. Zwrócony na wschód, w stronę, gdzie pojawia się słońce, Sfinks z Gizy - największy kamienny monument na świecie - przez setki lat był źródłem mitów i legend. Tajemniczą statuę - symbol Egiptu - zawsze otaczała aura tajemniczości.

Całą ziemię pokrywają świadectwa paleontologiczne dorodności i bujności przedpotopowego świata. Najwięcej znalezisk zalega w podbiegunowych obszarach, gdzie życie biologiczne zostało raptownie przerwane i doskonale zakonserwowane dzięki gwałtownemu spadkowi temperatury, zamieniając wodę i ziemię w lodową zmarzlinę.

Szamanizm i substancje halucynogenne
Przodkowie dzisiejszych Indian prawdopodobnie przywędrowali do Ameryki z Syberii około 12 tysięcy lat temu, przynosząc ze sobą dziedzictwo starej kultury i religii, których ślady zachowały się do dziś. Jedną z takich tradycji odziedziczonych po praprzodkach jest szamanizm - religia, w której jedynym z podstawowych elementów jest wprowadzanie się w celach rytualnych w stan odmiennej świadomości.
Wiadomo, że w XV i XVI wieku Aztekowie zażywali psychoaktywne grzyby zwane teonanacatl, czyli ,,ciało bogów". W wielu regionach Ameryki Środkowej odkryto kamienie o kształcie halucynogennych grzybów, znacznie starsze od kultury Azteków. Uczeni długo nie zdawali sobie sprawy ze znaczenia tych głazów.

Obrzezanie (berit mila) jest pierwszym obrzędem religijnym, z którym w swym życiu spotyka się żydowski mężczyzna. Pochodzenie tego obrzędu, który był zapewne kiedyś obrzędem inicjacyjnym, nie zostało do dziś w pełni wyjaśnione. Uważa się je w judaizmie za obowiązkowy znak przynależności i przywiązania do religii oraz za ,,odciśnięta na ciele" znamię przymierza zawartego między Bogiem a Izraelem. Obrzezanie jest bowiem zabiegiem usunięcia napletka. Dokonuje się go w ósmym dniu po narodzeniu.

Buddzym jest jedną z głównych religii na świecie, założoną na subkontynencie indyjskim około 600 roku przed Chr. przez Gautamę Buddę. Podobnie jak wielu innych przywódców religijnych. Budda postrzegał siebie bardziej jako reformatora niż innowatora, a wczesny buddyzm przynależy do tej samej religijnej ,,rodziny" co starsza i spokrewniona z nim tradycja religia Indii, hinduizm. Wyznawcy hinduizmu akceptują powszechnie autorytet wed, najstarszych tekstów religijnych. Tymczasem Budda odrzucał autorytet wad, w konsekwencji więc, pomimo jego bliskich związków z hinduizmem, buddyzmu nie można uznać za religię hinduską w ścisłym tego słowa znaczeniu. Co ciekawe, buddyzm zniknął prawie całkowicie z kraju, w którym się narodził, rozpowszechniając się i wydając owoce w innych częściach Azji leżących na północ i wschód od Indii.

Pokryta złotem i zwieńczona dwoma umieszczonymi naprzeciw siebie złotoskrzydłymi cherubami, Arka Przymierza była zapewne wzbudzającym grozę przedmiotem kultu. Tym, co sprawiło, że stała się najświętszym i najbardziej wszechwładnym - spośród wszystkich obiektów o charakterze religijnym, była jej zawartość.

Teorie wszechświatów równoległych wprowadził w 1957r. Hugh Everett III fizyk z Uniwersytetu Princeton. Jego zdaniem, idea ta stanowiła jedyną możliwość rozwikłania rozmaitych paradoksów, zajmujących miejsce wśród problemów teorii kwantowej. Teoria kwantowa, opracowana na początku wieku przez czołowych fizyków z kilku różnych krajów, oferuje nam skuteczne metody opisu i przewidywania zachowania materii w skali mikro: cząsteczek, atomów i cząsteczek elementarnych.

W czasach poprzedzających inwazję Europejczyków rdzenni mieszkańcy Ameryki Środkowej i Południowej żyli w społeczeństwie znajdującym się na wysokim poziomie rozwoju, porównywalnych ze społecznościami starożytnego Egiptu, Mezopotamii, Indii i Chin. Owe ,,wysokie" kultury Meksyku i Peru obejmowały swym zasięgiem trzy cywilizacje: Majów na półwyspie Jukatan, Inków w górach Peru oraz Azteków w środkowym Meksyku. W odróżnieniu od członków innych, mniejszych społeczności amerykańskich, przedstawiciele tych kultur budowali miasta oraz prowadzili kroniki.

Jest to znak złożony z dwóch nałożonych na siebie równobocznych trójkątów, tworzących sześcioramienną gwiazdę. Znak ten zwany jest heksagramem. Określa go się w hebrajskim terminem magen Dawid, tzn. ,,Tarcza Dawida". Nazwa ta występuje już w Talmudzie. Pierwotnie znak ten nie miał nic wspólnego z judaizmem.

Ktoś po prostu wziął kawałek płótna, namalował wizerunek i porządnie je wytrzepał. Moim zdaniem całunem turyńskim nie warto się zajmować. Tymi słowami zakończył swoje wystąpienie profesor Teddy Hall z Oksfordzkiego Laboratorium Badawczego 13 października 1988r., podczas konferencji prasowej. Badania izotopowe węgla przeprowadzone w oxsfordzkim laboratorium wykazały, że materiał Całunu Turyńskiego utkano pomiędzy 1260 a 1390 rokiem naszej ery, a więc tysiąc lat po śmierci Chrystusa. Jedna z otoczonych największą czcią relikwia chrześcijaństwa miała okazać się oszustwem.

Dinozaury według założeń ewolucjonistycznych uczonych, wyginęły kilkadziesiąt milionów lat przed pojawieniem się człowieka na ziemi, dlatego nikt z ludzi nie mógł ich oglądać żywych. Biblia natomiast mówi, że wszystkie stworzenia w tym dinozaury, współistniały z człowiekiem od początku.
Pod koniec XIX wieku grupa uczonych zorganizowała wyprawę do kanionu Havasupai (stan Arizona). Na ścianach tego kanionu odkryli wiele rysunków skalnych przedstawiających zwierzęta, w tym niektóre wymarłe. Platyna pokrywająca te rysunki świadczy, że wykonano je setki lat temu.

Archeologia wbrew powszechnemu przekonaniu nie narodziła się kilka wieków temu. Pod koniec I wieku, tuż po druzgocącej klęsce powstania żydowskiego zdławionego przez Tytusa, żydowski historyk Józef Flawiusz napisał, że popularna stała się pewna nowa praktyka. Starożytni przyrodoznawcy, którzy byli prekursorami naszych współczesnych naukowców, zaczęli odkopywać kości gigantów, po czym badali je, dokumentowali i katalogowali. Ci dawni uczeni identyfikowali te szczątki jako należące do wielkich herosów starożytności: Heraklesa, Achillesa oraz różni bogowie i potwory opisywane przez greckie i rzymskie legendy.
Czytaj więcej: Szczątki gigantów poszukiwane w starożytności

Uważa się, że przejście od społeczeństwa plemiennego do bardziej złożonej formy organizacji społecznej, zwanej przez nas cywilizacją, dokonało się na czterech głównych obszarach położonych wokół wielkich rzek w Chinach, Indiach, Egipcie oraz na Środkowym Wschodzie, na brzegach Tygrysu i Eufratu. Najstarszą z nich, poprzedzającą o tysiące lat wysoką kulturę starożytnego Egiptu, była cywilizacja Środkowego Wschodu (dzisiejszy Irak) - w rzeczywistości na obszarze zwanym Mezopotamią istniało kilka następujących po sobie pokrewnych cywilizacji.

Już w średniowiecznej Kulturze Zachodu czarownica uznawana była za symbol zła. Jednak dzisiejsze czarownice znacznie różnią się od wiedźm znanych z dawnych podań.
Dzisiaj dla większości ludzi czarownica jest wyłącznie postacią z bajek: stara, pokraczna kobieta z haczykowatym nosem, w spiczastym kapeluszu na głowie, latająca na miotle i porywająca dzieci. W taki właśnie sposób czarownice były przedstawiane od czasów późnego średniowiecza; najpierw od malarzy i pisarzy, a później przez twórców filmów. Stereotyp ten jest równie fałszywy, jak wiele innych. Prawdziwy obraz czarownicy zdecydowanie odbiega od popularnego wyobrażenia.