Szczegóły

Kategoria: ŻYCIE CODZIENNE W CZASACH JEZUSA

Wszystkie przęstepstwa zaliczano do jednej z kilku grup: zamachy na życie ludzkie, w krórych rozróżniano wyraźnie zabójstwo zamierzone od przypadkowego; razy i rany, klasyfikowane według uszkodzeń ciała; wykroczenia przeciwko rodzinie i moralności, uważane za szkodliwe w społeczeństwie. Do nich zaliczało się : związki kazirodcze, obyczaje przeciw naturze, sodomię, zgwałcenie cudzej narzeczonej, publiczne przeklinanie ojca przez syna; wreszcie szkody wyrządzone cudzej własności, uważane za zbrodnie w wypadku, gdy kradzież została dokonana z bronią w ręku lub w nocy, lub jeśli samowolnie przesunięto kopce graniczne, lub wreszcie jeśli użyto fałszywych odważników. 

Dla ludu Bożego nie było grzechu cięższego niż bunt przeciw Bogu. Zbrodnią było bałwochwalstwo, magia, wywoływanie duchów, wróżbiarstwo, bluźnierstwo - przy czym bluźnierstwem było zwykłe użycie świętego imienia Bożego bez potrzeby. Pogwałcenie szabatu było zbrodnią zasługującą na karę śmierci. Brak zgody na obrzezanie syna lub powstrzymywanie się od święcenia Paschy uchodziły za przęstepstwa bardzo poważne. Za przestępców uważano tych, którzy współżyli z kobietą podczas jej miesiączki. 

Za wszelkie zbrodnie przeciwko religii jedyną karą była kara śmierci. Karę śmierci stosowano również wobec każdego, kto z wolnego Żyda uczynił niewolnika, kto sfałszował wagę, ponadto wobec córki kapłana uprawiającej prostytucję, a także niewiasty, która zataiła przed mężem swoje nierządne życie. 

W czasach Jezusa prawo odwetu (,,oko za oko") nie było stosowane. Zadowalano się  zadośćucznieniem w formie pieniędzy.  Prawo precyzyjnie określało wysokość grzywien za rany i pobicia, za zawinione zaniedbania, na przykład za wykopanie rowu lub studni bez uprzedzenia, za oszczerstwa, za uwiedzienie dziewicy czy kradzież. Na przykład za kradzież wołu winny miał zwrócić 5 wołów. Karę więźienia stosowano głównie w przypadkach niewypłaconego zadłużenia. 

Istniało wiele sposobów wymierzania kary śmierci. Najczęściej było to : ukamieniowanie, palenie żywcem, uduszenie i ścięcie. Paliło się najczęściej mężczyznę, obcującego z matką czy własną córką, a także sprzedajną córkę kapłana. Uduszenie stosowano wobec syna, który uderzył ojca lub dla ,,fałszywego prochłoka 

 

 

 

 

Szczegóły

Kategoria: SEN

Marzenia senne związaną są z  fazą snu, zwaną REM (Rapid Eye Movement - szybkie ruchy oczu), która następuje mniej więcej co 90 minut po zaśnięciu. Marzenia senne choć związane z fazą REM, nie muszą wcale stanowić zasadniczego jej celu - nie wiadomo dokładnie, czemu służy faza REM ani nawet same sny. Wiadomo jednak, że ze snami łączy się olbrzymi potencjał i, że niosą one przesłania z bardzo głębokiej i bardzo mądrej części nas samych. Już w starożytności ludzi fascynowała zagadka marzeń sennych. Grecy i Rzymianie stworzyli cały system interpretacji snów również tych o treści erotycznej. W średniowieczu badanie zainteresowania snami potępiano. 

Istnieję teoria, że upodobanie do snów i szukanie sensu ich wyjaśnienia dotyczyło tylko pogan. W Izraelu dużą wagę przywiązywano do snów. Sądzono, że za sprawą snów Bóg porozumiewa się z ludźmi. Talmud przypisuję Mu stwierdzenia : ,,Chociaż ukryłem Moją twarz przed Izraelem, będę się z nim porozumiewać poprzez sny" (Chag. 5b). Również snom poświęcone są strony w traktacie Berachot. ,,Nie zinterpretowany sen jest jak nieprzeczytany list". ,,Ani dobry sen ani zły sen nie spełnia się dokładnie. Zły sen jest lepszy od dobrego"(Ponieważ zły sen skłania człowieka do poszukiwania własnego serca i ukorzenia się). Skutki snu zależą od jego interpretacji. Ważne zatem, aby człowiek dobrze zapamiętał sny. Oczywiście sen interpretowano zgodnie z Torą. A więc, jeśli komuś śniła się rzeka, powinien przypomnieć sobie słowa Izajasza : ..A ja skieruję do niego pokój jak rzekę" (Iz 66,12), zanim nasunie mu się inny werset : ,,Albowiem uciemiężenie przyjdzie jak rzeka" (Iz 59,19). 

Podczas snu możemy nie tylko poznać przyszłość, ale również uzyskać wiele cennych informacji tak natury artystycznej jak i technicznej. Ponoć opera "Tristan i Izolda" Richarda Wagnera narodziła się podczas jego snu. Pomysł powstania książkowej postaci "Frankensteina" zrodził się we śnie Mary Shelley w 1818 roku. 70 lat później żona pisarza Louisa Stevensona obudziła go ze snu słysząc jego krzyki. Niestety zamiast podziękowań usłyszała od męża słowa pretensji i stwierdzenie "miałem wspaniały sen o straszydłach". Z samego rana natomiast Louis rozpoczął pisanie swego słynnego horroru "Dr Jekyll i Mr Hyde". Sto lat temu pisarz Bram Stoker kładąc się spać po obfitej kolacji spotkał we śnie przerażającego księcia-wampira Drakule co oczywiście przelał na papier.

Prorocze sny zdarzają się również naukowcom. Laureat Nagrody Nobla, duński fizyk Niels Bohr przez całe życie twierdził, że całkowicie nowego modelu atomu wodoru nie wymyślił tylko ujrzał we śnie. Fryderyk Kekule niemiecki chemik, który wiele swoich odkryć poznał we śnie, na konferencji naukowej w 1890 roku radził swoim kolegom: "Panowie, nauczcie się śnić!"

Często marzenia senne zawierają odpowiedzi na problemy, których nie można rozwiązać aktywnym i świadomym myśleniem. 

Szczegóły

Kategoria: DEMONOLOGIA

Tabliczka ouija - ich nazwa pochodzi z połączenia dwóch słów oznaczających ,,tak", francuskiego (oui) i niemieckiego (ja) - wykorzystywane są zarówno do gry, jak podczas seansów spirytystycznych. Wyglądem przypominają szachownicę, z tym że zamiast czarnych i białych pól znajdują się na nich cyfry, litery alfabetu oraz słowa ,,tak" i ,,nie". Do tabliczki przymocowany jest także wskaźnik, zwany planchette (dosł. deseczka), na którym uczestnicy gry/seansu opierają delikatnie czubki swoich palców. W odpowiedzi na wypowiedziane pytanie planchette zaczyna poruszać się po tabliczce - jakby za sprawą obecnego ducha - wskazując na ,,tak", ,,nie" lub którąś z liter, które układa się następnie w słowa. Profesjonalne media i jasnowidze spoglądają raczej niechętnym okiem na tabliczki ouija. Uważaja, że zbyt łatwo dają się one kontrolować przez ,,pospolite duchy", które zainteresowane są bardziej zabawą niż przekazywaniem istotnych informacji. 

Co ciekawe, gdy tabliczka ouija powstawała wcale nie miała służyć do rozmowy ze zmarłymi. Starożytni Egipcjanie posługiwali się podobnym urządzeniem do kontaktu ze zmarłymi. Tabliczkę, którą znamy dziś, wymyślono jako grę towarzyską. Jej autorami byli Amerykanie: William i Isaac Fuld. W czasie obydwu wojen światowych popyt na tabliczki ouija wzrastał. Masowo kupowały je wdowy, które pragnęły skontaktować się ze swoimi mężami poległymi w walce. 

Według wielu badaczy z różnych środowisk chrześcijańskich i towarzystw związanych ze zjawiskami paranormalnymi tabliczka ouija to furtka do poteżnych i złowrogich mocy. Jeżeli uczestnicy seansu nie mają należytego przygotowania, mroczne istoty mogą przybyć, wkroczyć do ich życia i całkowicie nim zawładnąć. 

 

 

 

 

Szczegóły

Kategoria: WIERZENIA I OBRZĘDY

Zombie jest osobą zmarłą - lub dokładniej, pozbawionymi duszy zwłokami - która została sztucznie, zwykle za pomocą magii, przywrócona do życia.  Pozbawiony składnika świadomości zombie porusza się bez określonego celu, mechanicznie niczym robot. Oprócz zombie znanych z filmów najbardziej znanymi zombie są zmarli, którzy jak się wydaję ożywają za sprawą czarowników wudu. Termin zombie pochodzi najprawdopodobniej od afrykańskiego słowa nzambi, oznaczającego ducha zmarłego. 

Etnobiolog Wade Davis badał haitańskie zombie i odkrył, że są one w istocie osobnikami, którym podano specjalną substancję, wskutek czego wyglądali na umarłych, a następnie pogrzebano ich żywcem. Ofierze wciera się silną truciznę w otwartą ranę lub podaję wraz z pokarmem. Mikstura zwykle w postaci białego proszku, zawiera różnego rodzaju substancje toksyczne pochodzenia zwierzęcego i roślinnego. 

Ofiara, której podano truciznę czuję się źle, ma zawroty głowy oraz odczuwa mrowienie w kończynach, które prowadzi do całkowitego odrętwienia. Następnie zaczyna silnie się ślinić, pocić, ma bóle głowy i jest ogólnie osłabiona. Ofiara ma biegunkę i wymiotuję, potem ma kłopoty z oddychaniem, a w końcu całe ciało sinieje. Czasami ciałem wstrząsają silne drgawki, po których następuje jej całkowity paraliż - ofiara zapada w śpiączkę, w takcie której sprawia wrażenie martwej. 

Po pewnym czasie czarownik wydobywa ofiarę z grobu i ożywia ją za pomocą mikstury. Zdezorientowana, przerażona, znajdująca się na skraju psychicznego i fizycznego wyczerpania ofiara otrzymuję nowe imię i staje się niewolnikiem czarownika. Istnieję także tradycja czegoś, co można by nazwać ,,duchowym zombie", polegająca na tym, że czarownik uzyskuję kontrolę nad duszą zmarłego. Zombie astal, podobnie jak jego fizyczny odpowiednik staje się całkowicie posłuszny czarownikowi. 

Szczegóły

Kategoria: DEMONOLOGIA

Imię Lilit jest pochodzenia sumeryjskiego. Rdzeń lil oznaczał wiatr, a zatem Sumerowie wyobrażali sobie demony jako coś powietrznego czy duchowego. W językach semickichnatomiast dość wcześnie łączono rdzeń lil z nocą. W ten sposób z demonów wietrznych powstały demony nocne. W sumeryjskiej liście królów, z ok. 2400 r. przed Chrystusem, Lillü pojawia się jako ojciec Gilgamesza. To powiązanie postaci Lilit z początkami rodu ludzkiego okaże się decydujące dla późniejszej legendy, choć do myśli Izraela trafiła najprawdopodobniej poprzez wpływy babilońsko-asyryjskie. 

W  Talmudzie, powstałym między II i V w. po Chrystusie, określa się ją jako pierwszą żonę Adama. "I tak Bóg stworzył człowieka na własne podobieństwo, na podobieństwo Boga on go stworzył. Meżczyznę i kobietę stworzył." Nie jest to jednak mowa o Ewie, która jest późniejszym tworem boskim, wynikającym z samotności Adama. Tak więc możemy przypuszczać, że to Lilith była pierwszą żoną Adama. Bóg stworzył ją z ziemi, podobnie jak i Adama, ale gdy tylko stała się nazbyt dumna i krnąbrna, odmówiła posłuszeństwa Adamowi. Mogło to zaważyć negatywnie na owocowaniu ich związku i dalszemu rozmnażaniu gatunku ludzkiego. Niektóre podania świadczą jenak o tym, że Lilith zaszła w ciążę i wydała na świat demony, o czym jest mowa w "Księdze Genesis 5:3": "Adam zapragnął syna na swoje podobieństwo". Oznacza to, iż Adam dochował się potomstwa, które z racji swej demoniczności nie przypominało boskiego człowieka. Potomstwo to niejako zaparło się imienia Pana i opuściło Raj. Adam poskarżył się Bogu, na co ten wysłał trzech aniołów by uporali się z Lilith. Ci znaleźli ją kochającą się z upadłymi aniołami u brzegów Morza Czerwonego, wydającą na świat dalsze demoniczne potomstwo. Odmówiła ona powrotu, ale obiecała ocalić dzieci Adama, jeśli obok nich zapisane zostaną imiona trzech aniołów: Sanvi, Sansanvi oraz Semangelaf. Po dziś dzień wierzący w zabobony, w celu uchronienia dzieci, na ścianie kreślą węglem magiczny krąg, zaś nad drzwiami zapisują imiona aniołów. Ewa została stworzona na miejsce Lilith.

Szczegóły

Kategoria: ŚMIERĆ

W kręgu kultury europejskiej stosuje się dwa podstawowe rodzaju pochówku - grzebanie ciała w ziemi i kremację. W innych kulturach spotyka się całkiem inne, często niezwykłe, tradycje żegnania zmarłych. 

Jeśli osoba nie chce być pochowana ani pogrzebana może swoje ciało przekazać do badań. Alternatywą wobec tradycyjnych sposobów pochówku może być pogrzeb na morzu. Sposób ten nie jest pewny, istnieje bowiem możliwość, że morze wyrzuci ciało na brzeg. Niektórzy wybierają bardziej wyrafinowaną metodę i polecają swoje ciało poddać hibernacji. W nadziei, że być może lekarze w przyszłości przywrócą ich do życia. 

W wielu miejscach na świecie rozpowszechnił się zwyczaj pozostawiania zwłok pod gołym niebiem. Aborygeni mieli zwyczaj umieszczania ciał na drzewie i pozostawienia ich tam, dopóki nie rozpoczął się proces rozkładu. Następnie zdejmowali zwłoki z drzewa i układali je na mrowisku. Dopiero, gdy szkielet został oczyszczony, umieszczali go na wieczny spoczynek w świętym  miejscu. Tego rodzaju zwyczaje pogrzebowe do dziś można spotkać w Tybecie i wśród Parsów z zachodniej części Indii. 

Pochówek na morzu do dziś jest praktykowany na Wyspach Salomona, San Cristobal i na wyspie Księcia Yorku w Nowej Gwinei. Wybór takiej metody pochówku jest uzasadniony. Na tych niewielkich wyspekach piędź ziemi jest na wagę złota dla tych, którzy tam pozostali. 

Hindusi spalają ciała na stosie, po czym prochy wyrzucają do wody. Zdarza się jednak, że do wody nie trafiaja prochy a ledwie nadpalone ciała tych, których rodzin nie było stać na kosztowny rytuał całopalenia. 

W niektórych rejonach Indonezji zwłoki układa się wśród świetych kamieni i skał albo w jaskiniach wykutych w pionowych ścianach skalnych. Groty są następnie zamurowywane, a u ich wejścia zwykle umieszcza się podobnizne zmarłego. 

 

Na zdjęciu - tybetański pochówek 

 

Szczegóły

Kategoria: WIERZENIA I OBRZĘDY

Święto Zmarłych, zwane także Dniem Zadusznym, jest corocznym świętem, podczas którego zmarłym oddaję się cześć, dokonując różnego rodzaju praktyk, takich jak odprawianie rytuałów religijnych, odbywanie różnego rodzaju uroczystości, spożywanie określonego rodzaju posiłków, a nawet śpiewanie pieśni i organizowanie parad. Zazwyczaj Święto Zmarłych traktowane jest jako dzień, w którym zmarli i żywi spotykają się ze sobą podczas uroczystości lub wspólnej biesiady. Celem spotkań jest wspominanie umarłych oraz, często zjednywanie sobie ich przychylności na ręszte roku. Tego rodzaju ceremonie mają bardzo dawną tradycję i są praktykowane na całym świecie. 

W wielu tradycyjnych społecznościach afrykańskich panuje przekonanie, że duchy zmarłych czuwają mad swoimi żyjącymi krewnymi oraz wstawiają się za nimi u innych duchów. Aby zjednać sobie duchy umarłych, rodziny urządzają ucztę na ich cześć, a czasami składają ofiary ze zwierząt. Wspólne spożywanie posiłku postrzegane jest jako rodzaj komunii między żywymi a umarłymi. 

Hinduistyczne święto ku czci przodków trwa 10 dni, podczas których duszom zmarłych ofiarowuję się pożywienie, by mogły one przetrwać podróż prowadzącą przez 10 piekieł. Poza tym jesienią, podczas każdego pierwszego nowiu księżyca, głowa rodziny odprawia rytuały upamiętniające zmarłych z poprzednich pokoleń. 

W tradycji chińskiej ceremonie za duszę odprawia się jesienią, latem i wiosną. Najważniejszą z ceremonii jest trwające 2 tygodnie święto Głodnych Duchów, przypadające jesienią. Według tradycji, zmarli, którzy nie mają nikogo z rodziny, kto mógłby ich karmić, stają się złymi duchami. Podczas święta ofiarowuje się pożywienie ,,duchom", których symbolizują lampki wykonane z kwiatów lotosu, obnoszone po ulicach oraz świeczki umieszczane na małych, spuszczanych o zmierzchu do rzeki łódkach. 

Święto Latarni, japońskie święto zmarłych zwane Obon, trwa od 13 do 16 czerwca. Podczas Obon dusze zmarłych wracają do swoich domostw, gdzie przygotowuję się dla nich strawę oraz organizuje im rozrywkę.  Z tej okazji dokonuje się specjalnych ceremonii, a przed wejściem wiesza latarnie, które wskazują drogę zmarłym. 

 

 

W Meksyku przygotowania do święta upamiętniającego zmarłych rozpoczynają się od 31 października. Rodziny sprzątają domy, przygotowują posiłki (tortille, kurczaki) oraz robią bułki i świeczki w kształcie zwierząt. Budują także małe gliniane ołtarze, na których układają pożywienie i zabawki dla angelitos ( duchów zmarłych dzieci). Następnego dnia w dzień Wszystkich Świętych dzieci zjadają posiłki przygotowane dla angelitos a dorośli zajmują się przygotowaniami dla upamiętnienia dorosłych dusz zmarłych. Ołtarz dla tych dusz zbudowany jest z pokrytych zdobieniami kości i czaszek zrobionych z marcepanu lub wypiekania na te okazję specjalnego chleba. Na czołach czaszek wypisuję się imiona. Uroczystości ku czci zmarłych nie są czasem żałoby, lecz prawdziwym świętem. Meksykanie tworzą coś w rodzaju karnawałowej atmosfery; jedzą słodycze w kształcie piszczeli i małych trumien, a także dużo piją. Sąsiedzi chodzą od domu do domu, dzieląc się jedzeniem i opowiadając historie o zmarłych. Kapłani odwiedzają domy swoich parafian. Modlą się z całą rodziną i udzielają błogosławieństw. Na rodzinnych ołtarzach ustawia się zdjęcia zmarłych oraz wizerunki świętych patronów. Sąsiedzi odwiedzają się całą noc aż do rana następnego dnia, którym jest Dzień Zaduszny. Wieczorem w Dzień Zaduszny ludzie idą na cmentarz, gdzie rodziny modlą się, śpiewają pieśni i po raz kolejny dzielą się jedzeniem na grobach swoich bliskich. 

Szczegóły

Kategoria: TEOLOGIA

• 1 - Zastosowanie przede wszystkim do Boga. Określenie, że jest jeden Bóg ,,Jeden jest Pan, jedna wiara, jeden chrzest" (Ef. 4,5)
• 2 - Symbolizuję dopełnienie, lub obfitość (ukarane w dwójnasób) nieprawość jego odpokutowana, bo odebrało z ręki Pana karę w
  dwójnasób za wszystkie swoje grzechy (Iz 40,2), dwie Tablice Mojżeszowe
• 3 - Dostojność i pełnia. Używana także przy powtórzeniach jako podkreślenie danego określenia.Trójca Święta (por. Mt 28.19) Trzy cnoty kardynalne (por 1 Kor 13,3) ** Nie ufajcie słowomkłamliwym głoszącym: Świątynia Pańska, Świątynia Pańska,
  Świątynia Pańska (Jr 7,4)
• 4 - Jako liczba używana do określeń pór roku, stronświata - liczba świata materii, liczba ludzka. 4 Ewangelie, 4 rzeki w Edenie
• 5 - Liczba palców jednej ręki mogąca oznaczać garść lub ,,kilka". 5 ksiąg Mojżesza, 5 panien roztropnych i nieroztropnych
• 6 - Liczba niedoskonałości i braku pełni.
• 7 - Symbolizuje doskonałość i świętość. 7 dni pełnego stworzenia świata, 7 niebios zamieszanych przez anielskie hierarchie
• 8 - Liczba ta oznacza porządek, prawo, stosowanie zasad, 8 błogosławieństw (Mt 5, 3-10), W Izraelu połóg trwał 8 dni (potem następowało oczyzczenie)
• 9 - Jako 3x3 pełnia boskości i świętości. 9 chórów anielskich, 9 owoców Ducha Świętego (Gal. 5,22)
• 10 - Liczba systemu liczenia. Z tego powodu dotyczyła wyliczeń w których zawierała się większa pełnia treści niż w 5. 10 przykazań, 10 plag egipskich
• 11 - Liczba oznaczająca nieporządek, zaburzenie pełni, lub niepotrzebne przepełnienie. 11 apostołów było po zdradzie Judasza11
• 12 - Pełnia i doskonałość. 12 = 3 x 4 czyli liczba boska razy liczba ludzka. 12 pokoleń Izraela (ludu starego przymierza), 12 apostołów (posłańców nowego przymierza)
• 13 - liczba szatana, przeciwstawienia się Bogu. Każde z imion szatana przedstawionych literowo jest podzielne przez 13, 13 razy Izrael buntował się przeciwko Bogu idąc przez pustynię
• 14 - Jest to liczba dobroci i miłosierdzia. Mateusz w ewangelii przedstawia listę 3 razy po 14 pokoleń od
  Abrahama do Jezusa, 14 pomocników w potrzebie
• 17 - liczba ta występuję w Biblii dokładnie 17 razy. 17 różnic między Starym i Nowym przymierzem (Hbr 12), 17 rzeczy które nie mogą nas odłączyć od Miłości Bożej (Rz 8.35-39)
• 18 - Niewola, również jako symbol szatana 6+6+6, 18 lat zły duch trapił kobietę którą Jezus wyzwolił, 18 lat Izreael był w niewoli (księga sędziów)
• 23 - liczba ta oznacza śmierć 
• 24 - liczba ta symbolizuje kapłaństwo, 24 starców dookoła tronu Boga
• 40 - liczba ta oznacza nieokreślony bardzo długi okres czasu, 40 dni potopu (Rdz 7,17), 40 lat wędrówki Izraela do Ziemi Obiecanej
• 50 - liczba oznacza radość, której źródłem jest Bóg. 50 dni od zmartwychwstania do Zesłania Ducha Świętego
• 70 - liczba radości i pełni. 70 narodów
• 666 - liczba ta oznacza pełnię niedoskonałości. Liczba Bestii w Apokalipsie.

Szczegóły

Kategoria: WIERZENIA I OBRZĘDY

Halloween ( All Hallow's Eve, All Hallow E'en) jest pogańskim świętem ognia, zmarłych oraz mocy ciemności. Obchodzi się je 31 października w noc poprzedzającą chrześcijańskie święto Wszystkich Świętych, które zostało ustanowione w VII wieku ku czci świętych i męczenników Kościoła. W dniu 2 listopada katolicy obchodzą Dzień Zaduszny, modląc się o pokój dla dusz tych, którzy odeszli. 

Podczas Halloween tradycyjnie pali się ogniska, które symbolizują światło i ciepło lata i wczesnej jesieni w odróżnieniu od chłodu zimy. Początki Halloween sięgają czterech wielkich świąt ognia obchodzonych w starożytnej Brytanii 1 listopada. W Irlandii święto Haloween wciąż nazywane jest Samhein lub La Samon (Święto Słońca) od nazwy jednego z dwóch wielkich świąt ognia pogańskich Celtów - Beltane i Samhein, z których pierwsze obchodzone na początku lata, drugie zaś na początku zimy. 

W Szkocji noc Halloween to czas, w którym objawia się moc niewidzialnego świata duchów, w powietrzu zaś można zobaczyć latające na miotłach złowrogie czarownice. Na kontynencie europejskim Halloween kojarzy się tradycyjnie nie tylko z nocą wyznaczającą przejście jesieni w zimę, lecz z dniem w roku, w którym dusze zmarłych ponownie odwiedzają swoje domy i grzeją się w kuchni lub w salonie w towarzystwie żyjących członków rodzin i przyjaciół. 

Wierzono także, że podczas Halloween zjawiały się wróżki, które kojarzono zwykle ze zmarłymi, wędrowały ze wzgórza na wzgórze przy dźwiękach dzwonków i rogów elfów. Rozpalane podczas Halloween ogniska miały odpędzać moce ciemności i zła. Przebierańcy w maskach o dziwacznych strojach chodzili od domu do domu, śpiewając pieśni i tańcząc, by odstraszyć złe duchy. 

W Stanach Zjednoczonych podczas Halloween dzieci przywdziewają kostiumy i maski, aby nastraszyć sąsiadów, prosząc o datki w postaci słodyczy, Na swój sposób podtrzymują starożytną tradycję zgodnie z którą Halloween jest świętem demonów i dusz zmarłych. 

 

Szczegóły

Kategoria: DEMONOLOGIA

Czarną Mszę odprawiano zwykle w ustronnym miejscu, wśród gór, na uroczysku leśnym, zawsze pod gołym niebem, najczęściej nocą.Wyznawcy gromadzili się razem, każdy z nich, bez różnicypłci, wykonywał dołek w ziemi, oddawał tam mocz, poczemmaczał w nim dwa palce i czynił bluźnierczo znaki trójkąta,zamiast krzyża.Kapłanką bywała kobieta, która zjawiała się uwieńczonawerbeną, o zapachu miłym szatanowi.Następowało uroczyste zaparcie się Chrystusa i oddanie hołdu nowemu panu, ?Temu, który był pokrzywdzon" t.j. Szatanowi.Wszyscy obecni chórem śpiewali hymn do Szatana - Szeloszeta -ułożony przez Szymona-Maga, a będący trawestacją bluźnierczą
108 Psalmu Dawida.Potem składano pocałunek na podobiźnie szatana, wyrzeżbionej w drewnie w postaci kozła. Królowa Sabbatu kładła się na kamieniu służącym za ołtarz, gęste kłęby dymu, unoszące się zzapalonych ziół, przesłaniały ją przedoczami zebranych i odbywało się misterium. Uczta będąca parodiąOstatniej Wieczerzy i wyuzdany taniec kończyły pierwszą część Czarnej Mszy.części drugiej odsłaniano ołtarz. Kładła się na nim obnażona kobieta, w pierwszych wiekach Satanizmu twarzą do ziemi, w następnych odwrotnie. Na ciele jej celebrował kapłan bluźnierczy obrządek, odmawiał,,credo" szatańskie i znieważał hostię. Hostię tę następnie rozdzielano pomiędzy zebranymi, którzy deptali ją,opluwali i kalali w najrozmaitsze sposoby, wznosząc okrzyki nienawiści przeciwko Bogu.Na ołtarzu ciała kobiecego umieszczano dwie podobizny:jedną - ostatniego zmarłego w gminie satanistów, a drugą -ostatniotam zrodzonego. Potem kapłanka wstawała i rzucała wyzwaniegromom. Dawano jej ropuchę, którą rozrywała na części z okrzykiem: ?Ach, gdybym tak ciebie miała w ręku, to samo uczyniłabym z tobą". Złorzeczenie to odnosi się do Baranka Bożego.Wyzwanie Bogu było rzucone, bluźnierstwo i świętokradztwo dokonane, a grom nie padał! Sataniści, widząc w tym pokonanie Boga, a zwycięstwo Szatana, oddawali się radości, przejawiającej się w wyuzdanej orgii.

Właściwie nie istnieje żadna jedna ceremonia, która mogłaby być ujęta ogólnie przyjętą forumułom. Oto podstawowe wyznaczniki większości XX wiecznych czarnych mszy. 

• STRÓJ - kapłan lub kapłanka nosi czarną lub purpurową szatę. Pozostali mają czarne peleryny zakończone głowami zwierząt.
• ŚLUBOWANIA - członkowie wyrzekają się innych religii i lojalności wobec Boga. Składają też przysięgę utrzymania działalności grupy w tajemnicy.
• UCZTA - uczestnicy spożywają duże ilości jedzenia i napojów. Często następują potem tańce w negliżu.
• OFIARA - na ołtarzu poświęca się zwierzęta lub ptaki. Piję się krew i spożywa mięso. 
• ORGIA - uczestnicy często oddają się całkowitemu seksualnemu zapomnieniu. 

 

 

Fragment Psalmu Szymona Maga